Dit is mijn verhaal.

De reden waarom ik met Stilcoaching ben begonnen heeft alles te maken met mijn eigen verhaal.

Mijn leven is mijn grootste geheim geweest. Wat er aan de buitenkant zichtbaar was, was niet de realiteit. Ja, ik ben altijd positief geweest en stond ook op die manier in het leven, maar ik heb een hele lange tijd een leven op mijn schouders gedragen wat ik met niemand kon delen. Uit schaamte, uit onzekerheid, uit schuld, maar ook om anderen te blijven beschermen. Ik heb lang geworsteld met de vraag, wat is mijn rol in het geheel geweest? Dat vroeg ik me als klein meisje, maar ook als volwassen vrouw best vaak af.

De antwoorden kwamen tijdens de grootste confrontatie die ik in mijn leven heb gehad. Namelijk de confrontatie met mezelf, toen mijn oudste dochter werd geboren. Het moederschap zorgde ervoor dat ik er niet meer voor kon wegrennen, ik kon het niet meer wegstoppen, vluchten was geen optie meer. Ik moest het aankijken.

Stilstaan is mij letterlijk overkomen en het is absoluut het grootste cadeau wat ik ooit heb mogen ontvangen. Dit klinkt natuurlijk prachtig en dat is het uiteindelijk ook. Maar de weg ernaartoe was niet mild. Ik wilde graag moeder worden en ik was er ook van overtuigd dat ik zo’n super relaxte moeder zou worden, die dit op een hele ontspannen manier zou gaan doen. Maar de harde werkelijkheid was dat ik nog nooit zo bang ben geweest.

Ik hield haar in mijn armen, de kraamhulp nam afscheid, en de paniek sloeg toe. Echte paniek. Bang om iets verkeerd te doen, ik was ineens verantwoordelijk voor het leven van een heel klein meisje dat afhankelijk is van mij. Afhankelijk van een hele bange moeder.

Mijn verhaal is niet fraai, maar als iemand mij vraagt of ik voor een ander leven zou kiezen als dat zou kunnen, dan zou het antwoord NEE zijn. Vandaag de dag ben ik trots op wie ik ben en dankbaar voor de mensen om me heen die me steunen, trots op me zijn en me accepteren zoals ik ben. Ik ken mezelf beter dan ooit tevoren. Ik leef nu MIJN leven, ik doe de dingen waar IK gelukkig van word en maak de keuzes die bij MIJ passen. Gewoon, omdat het goed voelt. Het grootste cadeau is voor mij dus geweest om mezelf in de spiegel aan te kijken en mezelf te vinden door stil te staan, door de confrontatie aan te gaan. En dat cadeau geef ik graag door aan anderen.

Toen mijn dochter werd geboren flitste mijn jeugd door mijn hoofd. De ene na de andere herinnering kwam voorbij, gemixt met de angst die ik als klein meisje voelde. Onveiligheid, angst, onzekerheid en verdriet. Ik wist niet hoe ik mijn kind hiertegen moest beschermen. Hoe ging ik ervoor zorgen dat zij niet hetzelfde als ik mee hoefde te maken? Hoe kon ik ervoor zorgen dat zij op kon groeien in een wereld vol liefde, geluk en veiligheid waarin ruimte is voor al haar dromen en wensen?

Mijn wereld zag er als klein meisje namelijk heel anders uit.

Ik was kwetsbaar en daar is misbruik van gemaakt.

In de periode van de basisschool ben ik seksueel misbruikt door iemand die regelmatig over de vloer kwam in het huis waar ik toen woonde. Het gebeurde subtiel, stiekem en ik wist dat er iets gebeurde wat niet mocht. Niemand heeft al die tijd iets in de gaten gehad. Soms vraag ik me nog steeds af of echt niemand ervan geweten heeft, maar ik durfde er in ieder geval met niemand over te praten. Zelfs niet toen ik om andere redenen al eerder bij een psycholoog kwam. Ik heb toen wel iets laten vallen, maar ik zei, dat heb ik al verwerkt. Daar hoeven we niet over te praten, ik wil het nu hebben over datgene wat nu speelt. Aan het einde van dat traject moest ik de psycholoog beloven dat als ik ooit moeder zou worden, ik dan niet zou wachten met het inschakelen van hulp. Zij voorspelde dat het moederschap een grote confrontatie voor mij zou worden. Ze had gelijk.

De eerste twee jaar van het moederschap heb ik me erdoorheen geworsteld. Verstand op nul en gaan. Ik had een hele drukke baan, was vooral bezig met mijn carrière en naar de buitenwereld toe kwam ik over als de hardwerkende, succesvolle zakenvrouw. Zo, Sharmila, die gaat lekker. Maar thuis was het een drama. Totaal geen balans. Als ik niet aan het werk was, dan was ik wel aan het sporten of was ik bij vrienden aan het borrelen. Mijn gezin had geen partner of moeder die aandacht had voor wat er thuis gebeurde. Ik probeerde me te verstoppen achter mijn drukke leven.

In de zomer gingen we op vakantie. Mijn dochter was inmiddels bijna twee jaar. Die vakantie ging het roer om. Mijn partner, altijd rustig en begripvol, kon het niet langer aanzien. Hij is nog nooit zo duidelijk geweest, de noodzaak was goed te horen. Sharmila, dit kan niet langer zo. Je bent jezelf kwijt, ik ben je kwijt. Het is tijd om aan jezelf te gaan werken. Er volgde een emotioneel, eerlijk, maar goed gesprek. De ochtend na het gesprek heb ik vanaf ons vakantieadres de huisarts gebeld voor een doorverwijzing en terug in Nederland kwam ik via de huisarts al snel bij de psycholoog terecht. Ik heb toen nog drie maanden fulltime gewerkt tijdens de gesprekken bij de psycholoog, maar na die drie maanden heb ik mijn laptop dichtgeklapt en mijn werk geïnformeerd dat ik voorlopig niet zou komen werken. Ik heb letterlijk alles stil gelegd. In de maanden erna volgde er een intensief traject. Voor het eerst voelde ik dat het masker plaats maakte voor de werkelijkheid.

Heftig, maar een opluchting tegelijk.

Na een tijdje ben ik heel langzaam weer begonnen met werken, nog niet in mijn oude functie, maar ik was in ieder geval weer bezig. Thuis kwam er ook steeds meer ruimte om weer een beetje na te denken over de toekomst. Tijdens een bruiloft kwamen we in gesprek met een stel dat vertelde dat ze zes maanden hadden gereisd met een camper. Met hun dochter van drie. Onze dochter was inmiddels ook drie en de dag na die bruiloft bleef dat verhaal van die reis ons bezighouden. We dachten, stel dat wij dit ook zouden willen doen, zou dat dan mogelijk zijn? Stel je voor, het ultieme gevoel van vrijheid, we laten onze zorgen even achter, geen verplichtingen, geen werk en geen plan. Op avontuur met elkaar, herinneringen maken, quality time. Iets waar we allemaal zo’n behoefte aan hadden na mijn burn-out.

Natuurlijk waren er genoeg bezwaren om het niet te doen. Geld, familie, werk, maar we hebben het toch gedaan! We hebben een Excel gemaakt met de kosten, een camper gekocht, het huis verhuurd, een afscheidsfeest gegeven en we zijn gegaan.

Daarna is alles in een stroomversnelling gegaan… 

De reis heeft zoveel gedaan. Onze dochter sliep tot de reis nog niet door, maar de eerste nacht in de camper wel. We hebben nog nooit zo goed geslapen. Alle aandacht en tijd voor elkaar. Mooie gesprekken, fantastische herinneringen, vrijheid zoals ik die nog nooit had ervaren en ruimte in mijn hoofd om mijn leven te gaan schetsen. Ik had een keuze, dit was het moment om het anders te gaan doen en dat ben ik gaan doen. Ik ben gaan onderzoeken wie ik ben, waar ik behoefte aan heb en heb de afspraak met mezelf gemaakt dat ik alleen nog maar keuzes zou maken die bij mij  passen. Geen masker, geen poppenkast, gewoon de echte Sharmila. Ik ben namelijk nooit veranderd, ik ben eindelijk mezelf.

Bij thuiskomst ben ik begonnen met een opleiding tot coach. Daar hoorde ook een coachtraject bij om het zelf te ervaren en ook dat traject heeft me zoveel gebracht. Ik heb mijn roeping gevonden. Mijn missie is om anderen te doen inzien dat hollen je op de lange termijn niks oplevert, maar stilstaan wel. Stilstaan bij wie je bent. Wie je echt bent. Waar jij behoefte aan hebt, wat jij nog mag opruimen en wat jij nog mag aankijken. Voor de één is het iets kleins, voor de ander iets groots, voor sommigen is het iets emotioneels, voor een ander iets praktisch. Maar het begint bij stilstaan.

Tijdens de opleiding raakte ik zwanger van mijn jongste dochter. Iets waarvan ik zei dat dat nooit meer zou gebeuren. Ik kon die confrontatie niet nog een keer aan. Maar er gebeurde het tegenovergestelde. Ik ben nu die ontspannen moeder, die liefdevolle ontspannen moeder. Natuurlijk draag ik het verleden met me mee, het is iets wat ik heb meegemaakt. Maar het is niet wie ik ben. Ik heb mezelf gevangen laten houden door mijn verleden, nu laat ik mezelf vrij dankzij mijn verleden en voor de toekomst.

Stilstaan is vooruitgang.

Dat is mijn bedrijfsmotto, maar zeker ook mijn levensmotto. Ik hoop mensen te inspireren zich niet te laten leiden door angst, meningen van anderen, belemmerende overtuigingen of beperkende gedachten. Ik hoop juist dat je op zoek gaat naar wie je bent, wat jouw dromen en doelen zijn en hoe jij ervoor kan zorgen dat je een leven leidt waarin rust en ruimte is voor JOUW leven. Stop met hollen, begin met stilstaan.

De grootste les die ik heb geleerd is dat ik de enige ben die verantwoordelijk is voor mijn eigen leven. Ik kies voor vooruitgang. Ik kies voor geluk. Ik kies! Die keuze heb jij ook. Sta echt eens stil bij hoe jouw leven er op dit moment uitziet. Ben je tevreden, hoe voel je je, is er genoeg ruimte voor jou?

Kritische vragen waar je vaker bij stil mag staan om vervolgens weer vooruit te komen.

Stilstaan is vooruitgang!

 

Ik ben aan het begin van het jaar geïnterviewd door slachtofferhulp. Dit is daar het resultaat van.

 

Wil je meer weten, neem dan contact met mij op of bezoek mijn website.

Volg me ook op social media  

Sharmila Tuithof

Coach, trainer en spreker | Stilstaan is vooruitgang!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

0 Shares
Share
Share
Tweet